Księgi wieczyste w wielu państwach rządzą się swoimi wewnętrznymi przepisami. Również w naszym kraju istnieją odpowiednie regulacje prawne ksiąg wieczystych. Określają one pewne zasady, dzięki którym instytucja ta może funkcjonować w krajowym systemie prawnym. Podstawę stanowi tutaj ustawa z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece.
Kwestie szczegółowe dotyczące ksiąg wieczystych w Polsce zostały ustanowione wraz z wydaniem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 września 2001 roku w sprawie ich prowadzenia oraz zbioru niezbędnych dokumentów. Regulacje te są jednak powieleniem aktów prawnych zawartych w dekrecie z dnia 11 października 1946 roku o nazwie „Prawo o księgach wieczystych i w ustawodawstwie zbiorczym”. Wszelkie postępowania w sprawie ksiąg wieczystych regulują natomiast art. 626 (1) i 626 (13) Kodeksu postępowania cywilnego.
W Polsce księgi wieczyste w latach 1964-1991 były prowadzone przez państwowe biura notarialne. W roku 1991 urząd ten zaczęły z powrotem sprawować odpowiednie wydziały Sądów Rejonowych, według miejsca położenia danej nieruchomości lub gruntu. Nazywane są one sądami wieczystoksięgowymi. Księgi prowadzone są w ich przypadku tylko dla samych nieruchomości z wykluczeniem ich właścicieli. W praktyce oznacza to, iż jedna osoba może być wskazana jako właściciel w kilku księgach wieczystych. Prawo własności natomiast powinno być wykazane tylko i wyłącznie w jednej z nich.
Od roku 2003 ruszyła informatyzacja polskich ksiąg wieczystych. Jej celem było przeniesienie wszystkich ksiąg i zapisanie ich w formacie elektronicznym. Zaowocowało to uruchomieniem w roku 2010 publicznego systemu dostępowego na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości, co spotkało się z ogromnym zainteresowaniem wśród obywateli.